FILOSOFIE

 


Mijn filosofie over fotografie

 

 

 

Een ziel, een reis, een mens, een ontmoeting

“Ik ontmoet ze, maar weet soms niet wie ze zijn.

Op straat, in de bus, in een museum.

Volg ze even of wat langer.

Zij weten niet dat ze voor altijd hier stil blijven staan

als ik ze vastleg. Ik kijk, ik wacht af, soms zien ze mij,

en juist dat moment wil ik vastleggen.

Daarna verdwijnen ze, voorgoed.

Leven ze nu nog en zou ik het wel willen weten?                             

Wie zijn zij, wat bezielt hen?

Maar weer terugvinden zal ik ze vermoedelijk niet.

Die man uit Wenen, in 1987, lezend zonder bril,

weet niet dat hij daar met deze foto voor altijd

is blijven stilstaan.

Nabestaanden ook niet. Die ene foto voor altijd. 

Berlijn vlak na de val, nooit meer dat                                              

voor de lens wat je daar zag.

Hier staat het vast voor altijd.

In Amsterdam twee mensen op een bankje.

Het leek een ontmoeting waar niemand van wist.

Ik heb het vastgelegd, die ene geheime ontmoeting.

Zo heeft elke foto een verhaal, een ziel,

een blik en een gedachte.

Wat zie ik eigenlijk?

Soms een naam, maar ook vaak niet.

 Een moment, bij de kassa, de seconde dat ze

door heeft dat ze op de foto komt.                               

 Laat mij reizen en de wereld zien.

Mensen ontmoeten, kort of lang.

Even, of langer en dan weer verder.

 Soms een model en dan wat langer, en meer tijd.

Ontluiking van wat durf.

Iets bloter dan de ziel en zien hoe mooi jij bent.

Of twee mensen nog voordat ze scheiden in moeder en kind.

Kom kijken in het paradijs van mensen en ontmoetingen. “