DE VERHALEN

Verhalen van oud cursisten

Heb je zelf, of ken je iemand  die, een van de cursussen heeft gevolgd, dan willen we die verhalen hier graag weergeven.

Het verhaal van Sjaak Jansen (1949)

Mijn ervaring met Famous Artists School – Meer dan 40 jaar tekenonderwijs…

Het verhaal van Rene Koops

Ik was jong en kon goed tekenen
Ik wou graag verder maar had het geld niet om het betalen.
Mijn moeder heeft toen een lening af gesloten bij ABN en die maandelijks betaald.
Ik kreeg de cursus 4 boeken en moest als wat nodig was zelf bij kopen gelukkig waren er toen nog goeden boekhandels die teken spullen verkochten Maas sommige spullen kon je niet krijgen en moest ik naar Groningen of werd besteld.
Cursus compleet afgemaakt en opzoek naar werk gesolliciteerd bij nieuwsblad van het noorden maar had nog geen werkervaring dus ging het niet door.
Toen ben ik gaan schilderen lokale objecten en wat reclame werk.
Maar ik zat in Delfzijl ver weg van alles en nog wat en kon de kost niet verdienen.
Ben toen te werk gesteld bij Theodore Niemeijer tabak fabriek  jammer dat het zo moest eindige want ik wou graag art director worden.
Heb nog een en ander geprobeerd maar niks.
Na 3 jaar tabak ben ik verder gegaan bij NAM daarna offshore tot aan mijn pensioen 2021.
Vind het steeds een mooi vak maar heb er in 48 jaar niet meer naar omgekeken al was mijn gevoel nog steeds dit vak.
Ben nu 69 dit jaar wordt ik 70 jaar 
Tot zover mijn levensloop wat begon bij Famous Artis School.

Het verhaal van Hans van Zwieten 

Ik werd nooit een goed schilder

Na mijn geboorte op 29 april 1949, duurde het nog tot 1953 totdat ik mijn eerste, (of vroegst bewaarde) tekening maakte. De kinderwagen waar mijn broertje in zou komen te liggen en geboren werd op 6 november 1953. Ik dacht dus na over de toekomst. Een moeder die zo dik wordt, roept vragen op bij een kind en ik werd kennelijk voorbereid op deze gebeurtenis.

Verder had ik natuurlijk weinig toekomstvisie tot ver in mijn tienerjaren, maar dat, hoorde ik deze week, wordt dan ook nog niet door kinderhersenen gedragen. Iets wat helaas niet iedere leraar begrijpt.

Moeilijke schooltijd

Ik was dyslectisch en werd bovendien van schooltje naar schooltje gesleept zodat ik nergens kon aarden. Dyslectisch bestond toen nog niet want Hansje was gewoon lui, en luisterde al in de 1e klas naar de verhalen over de Batavieren die in de 3e klas, twee rijen verderop werden verteld. De juf haatte me en dat was wederzijds. Het is nooit meer wat met school geworden en op enig moment werd ik van de ULO geschopt zonder diploma. Pas later bleek dat ik goed kon leren, maar toen was het te laat. Dat voortgezet onderwijs was soms overigens wel leuk, met name met tekenles. Ik maakte toen veel strakke en ingewikkelde perspectieftekeningen want mijn hersenen draaien op systemen.

Op enig moment kwam mijn tekenleraar naast me staan. Dat was Jaap de Raat, een bekende schilder, dichter en schrijver uit Schiedam Kethel. Hans zei hij, dat is een indrukwekkende tekening, heel goed gedaan. Maar nu wil ik dat je je liniaal neerlegt en in een dorp als Kethel gaat kijken. Vervolgens ga je uit de vrije hand die perspectieven toepassen op dorpsgezichten, en dan vanuit je hart. Dat resulteerde ik een hele reeks landelijke tekeningen met veel knotwilgen. Helaas is er niets van bewaard gebleven want ik ben nooit een goede tekenaar / schilder geworden en hechtte dus geen waarde aan mijn werk.

Als tiener was ik wel vaak aan het schilderen, samen met mijn broertje en mijn vader, die veel beter kon tekenen dan ik. Voornamelijk op de zondagen als we met zijn drieën tegelijk bezig waren was dat een gezellig gebeuren. Ik heb zelfs een keer op een hobby-bijeenkomst live staan schilderen.

Ik had toen een passie voor apocalyptische werken, een passie die onlangs nog steeds aanwezig bleek te zijn. Later schilderde ik nog zo’n soort werk ik opdracht van onze dominee in militaire dienst. Helaas is de foto hier onder het enige wat er nog van over is. Voor de kenners onder ons is het wel duidelijk dat de manier waarop ik mijn penseel hanteer, niet juist is.

Wat er hierna gebeurde, was mijn studie bij de Famous Artists School.

Waarom de Famous Artists School

Intussen werden mij ouders gek van mijn wanprestaties op school. Wat moet er van die jongen worden, moeten ze gedacht hebben nadat ook de leraren dat vele malen tegen mij zeiden.

Mijn zelfvertrouwen daalde tot het nulpunt en ik was blij dat ik nog een beetje tekenen kon zodat ik complimentjes kon scoren.

Mijn ouders besloten die “beperkte” talenten te ondersteunen en staken zich diep in de schulden voor een reclameteken cursus bij de Famous Artists School. Ik heb mijn ouders beslist nooit genoeg gewaardeerd voor deze financiële aderlating, terwijl ze het al helemaal niet zo breed hadden. Maar op 6 december 1968, Sinterklaas zijn verjaardag, ontving ik mijn certificaat van voltooiing.

Nooit meer getekend of geschilderd

Ik besloot een open sollicitatie te doen bij Nationale Nederlanden in Rotterdam. Voor verzekering moet je immers reclame maken. Maar helaas, het werd niets, en bovendien vond ik ook nergens anders werk. Ik was een dromer die tijd nodig heeft voor zijn creaties, en dat werkt zo niet in de reclamewereld. Hans bleef dus zonder werk, en van dromen van een lief meisje om mijn toekomst mee te delen, kon derhalve geen sprake zijn. Geen werk, geen acceptatie door schoonouders, zo werkt dat wel. Het bleef tobben totdat mijn vader mijn slaapkamer op kwam lopen met een advertentie om vrijwillig in militaire dienst te gaan. Voor een vrijdenker als ik is dat een vreemde gedachte en na twee jaar was ik van die ellendige dienst af, waarna ik 1 Augustus 1969 bij de AMRO-bank kon starten aan de balie. Na een maand verscheen daar een hele horde meisjes, rechtstreeks van de naburige school, aangetrokken als nieuwe werkneemsters. En laat daar nu juist mijn toekomstdroom tussen lopen.

Intussen voltooide ik in januari 1971, (op 17 januari verloofden we, precies een jaar nadat we verkering kregen) mijn laatste werk. Ik voeg het hierbij als contrast met het werk dat ik in oktober 2025 voltooide. Maar al die jaren daartussen hield ik me alleen maar bezig met mijn werk, we hadden samen een financieel adviesbureau, en uitte ik mijn creativiteit op andere manieren.

De Mexicaanse boer, mijn laatste werk in mijn jonge jaren, maakte ik met Ecoline en penseel. In zeer veel lagen zodat ik lang kon corrigeren. De Famous Artists School adviseerde in de cursus om een dossier aan te leggen met aansprekende plaatjes en mijn dossier groeide snel. Die boer komt van een plaatje van iets meer de 2cm hoog en komt uit de Margriet of de Libelle, dat weet ik niet meer precies.

Herstart met schilderen op latere leeftijd

Nu ik dit schrijf, ben ik een half jaar de 76 jaar gepasseerd.

We kijken terug op een prachtig leven, waarin we wel heel veel ellende hebben meegemaakt, waar ik hier niet op in zal gaan.

Ik zocht daarom in 2005 de zin van het leven en pakte de Bijbel, die ik sinds mijn jeugd niet meer had ingezien. Dit bracht me in 2008 in Israël waar ik onverwacht, nooit gedacht en niet bedacht, gedoopt (eigenlijk herdoopt) werd in de Jordaan. Dat veranderde mijn leven finaal. Ik ging plannen maken voor ons pensioen zodat we afscheid konden nemen van de graaicultuur waarvan ik inmiddels kotsmisselijk was geworden. Ik zocht mij heil in een studie Bijbels Hebreeuws, een taal die bol staat van de filosofie van het geven en delen. Dit werd mijn revanche op de graaicultuur. Ik schreef een cursusboek en begon in 2015, we waren toen net een jaar met pensioen, les te geven, wat ik nu nog steeds met veel plezier doe.

Als je ouder wordt, ga je opruimen. Niet alleen wegdoen maar ook belangrijke zaken een plekje geven. Zo dacht ik terug aan hoe ik mijn vrouw leerde kennen. Ze kwam me achteraf voor als mijn redding uit een donkere schooljeugd en dat wilde ik vangen in een schilderij. Dat lag nog niet makkelijk want eigenlijk wordt het afgeraden om een geliefde te schilderen, wat dan ook waarheid bleek te bevatten, maar ik zette door.

Bijgaand schilderij staat bol van de symbolen. De tekst in de hemel bestaat uit proto Hebreeuwse letters die zeggen, “Ik zal maken voor hem, een hulp als zijn tegenover”. Woorden die God over Adam sprak in Genesis 2:18b. Het “tegenover” is een exacte vertaling, maar betekent zoveel als passend, als een aanvulling op jezelf.
De donkere achtergrond duidt op mijn donkere schoolverleden. De knotwilg die ik zo vaak tekende voor de beknotting in mijn jeugd, en omdat ik hem zo vaak tekende. Het uiltje in de knotwilg staat voor de wijsheid die pas laat bij mij indaalde. Links staat de treurwilg, die niet alleen staat voor verdriet, maar ook voor schoonheid en lente. Ik hield al van de “huilboom” toen ik nog maar net kon lopen. Ik heb er een witte duif in geschilderd die de vrede symboliseert die in mijn leven indaalde toen we verkering kregen. Mijn vrouw komt op vanuit de oervloed waarover Gods Geest zweefde. Dat is de witte adelaar die de bliksemende woorden spreekt die haar maakten. En op de voorgrond plaatste ik het lentegroen dat door haar verscheen. Het is en blijft een zondagsschilder werk, maar het heeft me heel veel plezier gegeven.

Heb ik nog wat van mijn cursus in huis

Bij het opruimen kwam ik mijn oude cursus tegen. En natuurlijk mijn oude schilderkistje dat, zo ik nu begrijp, deel uitmaakte van de materialen. Ik heb dat kistje zelf ingericht met mijn Caran d’Ache kleurpotloden en op eenzame momenten trok ik daarmee vanaf de camping waar we altijd stonden, de heide op.

Het boek met de vertaling maakte ik door het materiaal in te lijmen in de omgekeerde kaft van een oud telefoonboek.

Uit het huiswerk blijkt wel dat ik maar een matig schildertje (*) was, en mijn werk stelt nog steeds niet veel voor. Maar ik heb er veel plezier aan beleefd, en dat wilde ik graag delen.

Hans van Zwieten

(*) Ik vind het werk van Hans zeker niet matig (red. Jan Reijmerink)